Een casestudy schrijven

Een casestudy schrijven: kort antwoord

Noem eerst de opdracht. Als jij het onderzoek hebt ontworpen, schrijf je een onderzoekscasestudy: begrens het geval, stel een hoe- of waaromvraag, verzamel minstens twee soorten bewijs en analyseer voordat je vertelt. Als de docent je een dossier gaf, schrijf je een analyse van een onderwijscasus: besluit wat je zou doen met onvolledige informatie. Als je het beloop van één patiënt voor een tijdschrift rapporteert, volg dan de CARE-checklist van 2013 en vraag toestemming. Verzin geen school, geen bedrijf en geen patiënt om de pagina te vullen.

Yin herhaalt de definitie in een SAGE-methoderefresher ontleend aan Case Study Research (2009a, p. 18). De formulering hieronder is van hem. Dezelfde refresher opent met de waarschuwing dat de procedures — en de rest van het handboek — de ontwikkeling van onderwijscasus niet dekken.

Welke opdracht je echt kreeg

USC houdt Yins splitsing op twee pagina's: Writing a Case Study versus Writing a Case Analysis Paper. De geneeskunde voegt een derde genre toe via de CARE-richtlijnen (CAse REports), nog altijd de checklist van 13 items uit 2013 op EQUATOR (record laatst bijgewerkt 16 februari 2026). Die drie door elkaar halen is de meest voorkomende reden dat een concept faalt.

Als de opdracht zegt «analyze the case we assigned», ontwerp je geen veldwerk in Yins stijl. Als er staat «conduct a case study of X», wel. Als er in een klinisch vak «write a case report» staat, open CARE voordat je Yin opent.

Wat telt als een onderzoekscasestudy

De onderzoeksopdrachtgids van USC definieert het paper dat je probeert te schrijven. De zin is van hen.

Het geval is een begrensde entiteit: een persoon, organisatie, gebeurtenis, programma, buurt of beslissing, met ruimtelijke en temporele randen die je kunt verdedigen. Yins refresher noemt het «generally a bounded entity (a person, organization, behavioral condition, event, or other social phenomenon)» waarvan de ruimtelijke en temporele randen nog wazig kunnen zijn — daarom is context data, geen decor. Een enquête die 400 mensen dezelfde vijf items vraagt, is geen casestudy. Een experiment dat behandelingen toewijst, is geen casestudy. Een literatuurreview die nooit gepubliceerde papers verlaat, is geen casestudy. Die ontwerpen horen in de methodesectie van een ander paper.

Wanneer een casestudy de juiste methode is

Yin geeft drie situaties. De eerste is de onderzoeksvraag. Zijn refresher zet de regel in deze bewoording:

• Weinig of geen controle over gebeurtenissen. Je kunt de interventie niet toewijzen of de organisatie randomiseren. Als je dat wel kunt, is een experiment of quasi-experiment meestal sterker voor een wat-werkt-vraag.
• Een hedendaags verschijnsel. Geschiedenissen reconstrueren het afgeronde verleden uit documenten. Casestudy's kunnen nog altijd archieven gebruiken, maar ze verzamelen ook interviews, observatie en actuele records terwijl de context van kracht is.
• Context kan er niet afgestript worden. Als het antwoord verandert wanneer je de school, de afdeling, de stad of het jaar weghaalt, heb je een casestudy nodig in plaats van een gedecontextualiseerd variabelenmodel.

Yin zet de overgebleven vragen ernaast: of een initiatief een bepaald resultaat voortbrengt, is voor experimenten; hoe vaak iets gebeurde, is voor enquêtes. Gebruik die methoden wanneer ze passen. Gebruik een casestudy wanneer je de rijke beschrijving of het mechanisme nodig hebt dat zij je niet geven. De SAGE 6e editie scherpt hetzelfde punt aan door elf applications toe te voegen — Application #1 is een verkennende casus over hoe nieuwe organisatorische praktijken geroutineerd raken — zodat lezers de methode in gebruik zien, niet alleen gedefinieerd.

Typen die je in de methodesectie moet noemen

Yins doel: descriptief, explorerend, verklarend

Noem het doel in één zin zodat lezers weten welk soort claim je mag maken. Noem een explorerende schets geen verklarend alleen omdat dat woord sterker klinkt.

Stakes doel: intrinsiek, instrumenteel, collectief

Robert E. Stake, The Art of Case Study Research (SAGE, 1995), sorteert gevallen naar waarom je om dit ene geeft. Een intrinsiek geval wordt bestudeerd omdat het geval zelf van bijzonder belang is. Een instrumenteel geval wordt bestudeerd om iets anders te begrijpen — een theorie, een beleid, een ziektebeloop. Een collectieve casestudy coördineert meerdere instrumentele gevallen. Stake gebruikte en annoteerde ook een echte schoolcasus, Harper School, om selectie, interpretatie en rapportage te tonen. Als je enige reden om de site te kiezen «hij was in de buurt» is, heb je nog geen Stake-doel.

Yins ontwerpmatrix: enkel of meervoudig, holistisch of ingebed

Beslis nog twee dingen voordat je schrijft. Eén geval of meerdere? Holistisch (het geval is de enige eenheid) of ingebed (je verzamelt ook data over geneste eenheden, zoals werknemers binnen één bedrijf)? Meerdere gevallen volgen replicatielogica, geen steekproeflogica: kies het volgende geval omdat je een vergelijkbaar resultaat voorspelt (directe replicatie) of een contrast om een genoemde reden (theoretische replicatie). De refresher is bot: er is geen poweranalyseformule voor «hoeveel gevallen». «Ik interviewde vijf vrienden» is geen meervoudig-casusontwerp.

Hoe je het geval selecteert

USC, met citaat van Seawright en Gerring (2008), zegt dat praktische toegang niet de enige rechtvaardiging mag zijn. Yin noemt de gebruikelijke strategieën: een typisch geval, een kritisch geval dat een claim kan toetsen, een extreem of afwijkend geval, of een revelatoir geval dat een setting opent die anderen niet binnenkwamen. Flyvbjergs correctie van de mythe «geen generalisatie» hangt van die strategische keuze af. USC's eigen atypische voorbeeld is Azerbaijan in plaats van een meer voor de hand liggend Midden-Oosters land als het probleem meisjestoegang tot voortgezet onderwijs in overwegend islamitische landen is — een selectieredenering, geen afgeronde studie waarvoor je details moet verzinnen.

Schrijf de selectieredenering in de methodesectie: waarom dit geval, waarom niet de meer voor de hand liggende buur, en wat je niet zult claimen. USC's plaatsvoorbeeld heeft de juiste vorm: als je daklozenkampen van veteranen bestudeert, zeg waarom Echo Park en niet Griffith Park.

Structuur van een onderzoekscasestudy

USC zegt dat het skelet lijkt op een college-onderzoeksartikel, met twee verschillen: de inleiding moet het geval rechtvaardigen, en bevindingen delen vaak een sectie met de discussie. De inleiding moet vier vragen beantwoorden. De formulering is van USC.

Houd de literatuurreview gericht op het geval. USC's test is of de review uitlegt waarom dit analyseobject een gat kan vullen. Als een citaat zou overleven nadat je het geval voor een andere stad verwisselt, hoort het waarschijnlijk in een ander paper.

Hoe je een analyse van een onderwijscasus schrijft

De MBA-pagina over de casusmethode van Harvard Business School beschrijft het dossier dat je analyseert en het vierstappenproces in de klas (lezen, discussiëren, meedoen, reflecteren). De zinnen hieronder zijn van HBS. De huidige pagina publiceert geen casusaantal meer voor de tweejarige MBA; verzin er geen.

Het inaugurele dossier is ouder en korter dan die moderne vorm van 10–20 pagina's. Baker Library toont nog altijd Clinton P. Biddles General Shoe Company uit 1921: arbeiders die een hypothetische fabriek 45 minuten te vroeg verlaten terwijl de orders zich opstapelden. De zin van Jan Rivkin bij die tentoonstelling — ook geciteerd op de HBS-pagina over de casusmethode — is de vaardigheid die het analysepaper toetst.

De casusanalysepagina van USC is de schrijftegenhanger. De definitie is wat docenten bedoelen wanneer ze «casestudy» zeggen in een vak bedrijfskunde, sociaal werk of bestuurskunde en je vervolgens een dossier geven. USC wijst studenten ook op William Ellet, The Case Study Handbook: A Student's Guide, herziene editie (Harvard Business School Publishing, 2018).

De schrijftip van USC, «Case Study and Case Analysis Are Not the Same!», somt twaalf verschillen op. Vier daarvan laten concepten nog altijd zakken.

Die laatste USC-zin bewaart de eigen spelling van de pagina («uncertainly»). Behandel dat als herinnering dat onderwijsdossiers rode haringen kunnen bevatten. Biddles General Shoe is het historische bewijs: een hypothetische fabriek van één pagina kan nog altijd dezelfde beslissingsvaardigheid trainen als een moderne casus van 10–20 pagina's over een echte organisatie.

1. Lees eerst de situatie, daarna de tegenstrijdigheden. De eerste twee stappen van USC: krijg het overzicht en herlees dan omstandigheden, gedrag van belanghebbenden en data die misleidend lijken.
2. Noem belanghebbenden, kwesties en gebeurtenissen, en hoe ze samenhangen. Scheid symptomen van kernproblemen. Een late zending kan een symptoom zijn; een kapot beloningssysteem kan het probleem zijn.
3. Genereer meer dan één optie. HBS is expliciet: er is geen enkel juist antwoord. USC zegt dat je korte- versus langetermijneffecten en rechtvaardigheid moet wegen.
4. Beveel één koers aan en zeg hoe je zult weten dat die werkte. Criteria en meetbare indicatoren horen in het paper, niet alleen op de laatste dia.
5. Blijf binnen het dossier plus de opgegeven lectuur. «Los» de casus niet op met feiten die je na de beslissingsdatum opzocht, tenzij de docent om extern onderzoek vroeg.

Hoe je een medisch casusrapport schrijft (CARE)

Een klinisch casusrapport is geen sociaalwetenschappelijke casestudy. De CARE-richtlijnen zijn een consensuschecklist van 13 items, voor het eerst gepubliceerd in 2013 (Gagnier et al., gelijktijdig in zeven tijdschriften, waaronder Journal of Medical Case Reports 7:223) en toegelicht in Riley et al., Journal of Clinical Epidemiology 89 (2017): 218–235. Het EQUATOR Network vermeldt die checklist uit 2013 nog altijd als rapportagerichtlijn (record laatst bijgewerkt 16 februari 2026). Hetzelfde EQUATOR-record somt nu ook specialisme-uitbreidingen op: CARE-radiology (Wang et al., 2024), CARE-acupuncture (Duan et al., 2025), PhyCARE voor fysiotherapiecasusrapporten (Naqvi et al., BMJ Open, 27 januari 2026) en CARE-DN voor dry-needlingcasusrapporten (Tzigkounakis et al., Cureus, 18 januari 2026). Gebruik een uitbreiding alleen als het doelijdschrift erom vraagt. CARE-writer is de eigen online organisator van het project voor preprints of tijdschriftinzending. De titelregel, de uniciteitstest en toestemming zijn de formulering van CARE.

De CARE-homepage citeert Driggers 2016 als klinische casus die een toetsbare hypothese opleverde. Rita W. Driggers en collega's rapporteerden een zwangere vrouw en foetus die in de 11e zwangerschapsweek met het zikavirus waren geïnfecteerd: maternaal ZIKV-RNA was nog detecteerbaar bij 16 en 21 weken, en foetale hersenafwijkingen verschenen op echo en MRI vóór microcefalie of intracraniële verkalkingen. Dat is een echt gepubliceerd casusrapport, geen samengestelde patiënt.

1. Titel en trefwoorden. Eindig de titel met «case report» en zet die frase bij 2–5 trefwoorden.
2. Samenvatting. CARE wil achtergrond, kernpunten uit de casus en de belangrijkste lessen — geschreven na het rapport, niet ervoor.
3. Patiëntinformatie en klinische bevindingen. De-identificeer. Rapporteer klachten, voorgeschiedenis, relevante eerdere interventies en het lichamelijk onderzoek.
4. Tijdlijn. Een tabel of figuur van deze zorgepisode. Begraaf data niet alleen in de proza.
5. Diagnostische beoordeling en therapeutische interventie. Methoden, uitdagingen, andere overwogen diagnoses, daarna type, dosis, duur en wijzigingen.
6. Follow-up, discussie en patiëntperspectief. Uitkomsten, therapietrouw, bijwerkingen, sterke punten en grenzen, de lesparagraaf zonder referenties, en de kijk van de patiënt op de behandeling wanneer je die kunt krijgen.

Verzin geen zeldzame presentatie. Als je geen echte patiënt en geen toestemming hebt, heb je geen casusrapport. Voor citatie van de klinische literatuur rond de casus gebruik je de medische citatiegids (AMA 11 / ICMJE / NLM).

Verzamel bewijs uit meer dan één bron

Yins ontwerp vereist meerdere bronnen die convergeren. Eén lang interview is een bron, geen casestudy. De SAGE-refresher somt zes veelvoorkomende bronnen op (Exhibit 1.1). Noem elke bron in de methodesectie en laat in de analyse zien waar twee bronnen overeenkomen of botsen.

• Interviews. Semigestructureerde gesprekken met mensen die erbij waren. Terugvindbare gepubliceerde interviews worden geciteerd; ongepubliceerde persoonlijke interviews staan vaak alleen in de tekst — zie interviews citeren in APA 7 en persoonlijke communicatie.
• Documenten. Rapporten, e-mails, notulen, beleidsstukken, lesplannen, uittreksels uit elektronische patiëntendossiers die je mag gebruiken. Citeer het document; parafraseer geen herinnering ervan.
• Directe observatie. Veldnotities met datum, plaats en wat je daadwerkelijk kon zien.
• Fysieke of digitale artefacten. Producten, schermen, indelingen, hulpmiddelen.
• Archiefrecords. Inschrijvingsdossiers, begrotingen, incidentenlogboeken, censustabellen.
• Optionele enquêtes. Ingebedde kwantitatieve data kunnen in een casus zitten. Ze maken van de studie geen enquête.

Houd een casestudydatabase die Yin zou herkennen: ruwe notities, documenten en een bewijsketen van een claim in het paper terug naar een gedateerde bron. Als een reviewer vraagt «waar komt dit getal vandaan?», moet je naar een bestand kunnen wijzen, niet naar een gevoel. De refresher wil ook een protocol waarvan de vragen op jou, de onderzoeker, zijn gericht — een mentaal kader, geen letterlijk script dat je aan deelnemers voorleest.

Analyseer het geval; vertel het niet alleen

De oude studentenfout is nog altijd de belangrijkste: tien pagina's verhaal en een halve pagina «dit laat zien dat leiderschap ertoe doet». Yins analytische strategieën zijn de correctie. Gebruik er minstens één en noem die.

• Pattern matching. Vergelijk wat de data laten zien met een patroon dat je uit theorie voorspelde voordat je verliefd werd op het verhaal. Het gemeenschapsvoorbeeld van de refresher is Bradshaw (1999): voorspelde «catastrofale» voor-na-trends na sluiting van een militaire basis, en vergeleek die sectoren daarna met rivaliserende steden. De 6e editie herdrukt die vergelijking als Application #7.
• Explanation building. Itereer een verklaring van hoe of waarom en toets die vervolgens aan het volgende document of interview.
• Tijdreeksanalyse. Volg een paar indicatoren over de begrensde data. Een tijdlijn is niet automatisch een analyse; de analyse is wat veranderde en wat niet.
• Cross-case synthese. Alleen als je daadwerkelijk een meervoudige casestudy hebt ontworpen. «Synthetiseer» niet vijf nieuwsberichten die je gisteravond vond.
• Rivaliserende verklaringen. Schrijf te goeder trouw het beste concurrerende verslag. Als je geen rivaal kunt formuleren, ben je nog aan het beschrijven.

Wanneer je deelnemers citeert, houd het citaat kort en gebruik de volgende zin om te zeggen waarvan het bewijs is. Parafraseer wanneer de bewoording niet het punt is. Presenteer getallen en tijdlijnen zodat een lezer ze kan controleren — zie hoe je data presenteert.

De vier kwaliteitstoetsen die Yin verwacht

Yins refresher wijst naar construct-, interne, externe en betrouwbaarheidszorgen en stuurt lezers naar het handboek (2009a, pp. 40–45; de 6e editie houdt dezelfde vier toetsen). Behandel ze als schrijftaken, geen slogans.

Kun je generaliseren vanuit één geval?

Ja, maar niet zoals een aselecte steekproef dat doet. Yin noemt het analytische generalisatie: het geval spreekt tot een theorie, niet tot een bevolkingstelling. Het uitgewerkte voorbeeld in zijn refresher is Allison (1971; later Allison en Zelikow, 1999). De formulering hieronder is van Yin.

Bent Flyvbjerg, «Five Misunderstandings About Case-Study Research», Qualitative Inquiry 12, no. 2 (2006): 219–245, somt de vijf schoolboekfouten op. USC herdrukt ze. Citeer Flyvbjergs eigen nummering en daarna zijn correctie van het tweede misverstand — degene die je discussiesectie moet overleven.

Schrijf de overdracht die je wel maakt («dit mechanisme zou moeten verschijnen wanneer dezelfde prikkel aanwezig is») en die je niet maakt («dit is geen percentage voor alle districten»). Flyvbjerg staat analytische generalisatie en de kracht van het voorbeeld toe. Hij staat «dus 80% van de ziekenhuizen» niet toe.

Ethiek die je niet voor de bijlage kunt laten

• Geïnformeerde toestemming. Deelnemers moeten weten wat je zult publiceren. CARE vereist patiëntentoestemming voor casusrapporten; veel tijdschriften vragen het formulier.
• De-identificatie. Pseudoniemen, verschoven kleine details en geen terugvindbare dossiernummers. Beloof geen anonimiteit als een directeur nog herkenbaar is aan de stad plus de functietitel.
• IRB of ethische toetsing. Vereist voor de meeste studies van levende mensen. Analyses van onderwijscasus van gepubliceerde HBS-dossiers zijn meestal geen onderzoek met menselijke proefpersonen; je eigen interviews wel.
• Member checking. Yin noemt informantreview als tactiek voor constructvaliditeit. Bied een concept van hun citaten, geen veto over jouw analyse.
• Schade. Een gepubliceerde casus kan iemand een baan of een diagnose kosten. Als het inzicht vereist dat je een persoon blootlegt, heb je nog geen publiceerbare casus.

Hoe je de bronnen binnen een casestudy citeert

Elk terugvindbaar document, artikel en gepubliceerd interview hoort op de eindlijst die jouw stijl noemt. APA 7 noemt die pagina References; MLA 9 noemt die Works Cited; Chicago-noten gebruiken een Bibliography. Zie hoe je een bibliografie schrijft. Veldinterviews die je niet kunt terugvinden blijven buiten een APA-referentielijst en verschijnen als persoonlijke communicatie. Verzin geen DOI of dossiernummer om een bron officieel te laten lijken.

Faalmodi die nog altijd in concepten opduiken

• Je schreef een memo over een onderwijscasus alsof het veldwerk was. Als de enige «data» het toegewezen dossier is, gebruik de HBS/USC-analysestructuur en claim geen triangulatie.
• Je verzon een levendige school of patiënt. Een eerdere versie van deze pagina gebruikte een fictief mentorprogramma van Lincoln Elementary. Dat is fictie, geen casus. Gebruik Walo et al., Allison, Luton, General Shoe, Driggers of een gelabeld sjabloon.
• Je behandelde General Shoe als een Yin-veldstudie van een echt bedrijf. Baker Library is expliciet: Biddles casus uit 1921 is een hypothetische fabriek van één pagina. Moderne HBS-casussen zijn meestal 10–20 pagina's over een echte organisatie. Beide zijn onderwijsdossiers, geen onderzoek dat jij uitvoerde.
• Je citeerde een actueel casusaantal voor de HBS-MBA. De huidige HBS-pagina over de casusmethode publiceert er geen. Herstel geen oud cijfer van «500 cases».
• Beschrijving zonder analyse. Schrijf voor elke pagina narratief analyse die hoe of waarom beantwoordt. Snijd het kleurrijke detail weg dat geen claim verdient.
• Cherry-picking. Verzamel actief de e-mail of het interview dat je favoriete verklaring ruïneert, en geef er dan rekenschap van.
• Statistische overclaim. Eén geval levert geen prevalentie. Flyvbjerg staat analytische generalisatie toe; hij staat «dus 80% van de ziekenhuizen» niet toe.
• Onbegrensd geval. «Technologie in het onderwijs» is een onderwerp. «Hoe School X van augustus 2023 tot juni 2024 een 1:1-laptopprogramma invoerde» is een geval.
• Ontbrekende ethiek. Geen toestemming, geen de-identificatieplan, geen verklaring van jouw rol. Lezers moeten weten of jij de consultant was die het programma ontwierp waarvan je vervolgens «ontdekte» dat het slaagde.

Casestudychecklist

Gerelateerde gidsen

• Hoe je een methodesectie schrijft
• Hoe je een onderzoeksartikel schrijft
• Hoe je een literatuurreview schrijft
• Hoe je een bibliografie schrijft
• Hoe je een interview in APA citeert
• Hoe je persoonlijke communicatie citeert
• Medische citatiegids
• Hoe je data presenteert
• Parafraseren versus citeren
• Welke citatiestijl moet ik gebruiken?